F.W. Murnau'nun 1926 tarihli sessiz film başyapıtı 'Faust', Goethe'nin ünlü eserinden uyarlanmış görsel bir şölendir. Film, Şeytan Mephisto'nun Tanrı ile bir ölümlünün ruhunu bozabileceği konusunda girdiği iddiayla açılır. Hedefi, yaşlı ve bilge doktor Faust'tur. Mephisto, Faust'a gençliğini ve gücünü geri vaat ederek onun ruhunu satın almaya çalışır. Faust'un bu karanlık anlaşmayı kabul etmesiyle birlikte, hem kişisel trajedisi hem de etrafındakilerin kaderi değişir.

Gösta Ekman'ın Faust, Emil Jannings'in ise Mephisto rolündeki performansları, sinema tarihine geçmiştir. Jannings, özellikle şeytani karakteri hem ürkütücü hem de karizmatik bir şekilde yorumlayarak unutulmaz bir antogonist yaratmıştır. Murnau'nun yönetmenliği, özellikle ışık-gölge oyunları (chiaroscuro) ve döneminin çok ötesinde özel efektlerle, filme hem bir fantastik korku hem de derin bir dram havası katmaktadır. Karl Freund'un görüntü yönetmenliği, her kareyi bir tablo gibi işleyerek izleyiciyi büyüler.

Faust izlemek, sadece bir hikaye değil, sinemanın görsel anlatım gücünün erken dönemdeki en parlak örneklerinden birini deneyimlemektir. Film, iyi ile kötü, arzu ile pişmanlık, bilgelik ile cehalet arasındaki ezeli çatışmayı evrensel bir dille anlatır. Sessiz sinema döneminin teknik kısıtlamalarını, sanatsal bir avantaja dönüştüren bu yapım, günümüzde bile etkisini koruyan atmosferik bir güce sahiptir. Sinema tarihine ilgi duyanlar veya görsel olarak çarpıcı, felsefi alt metinli bir hikaye arayanlar için mutlaka izlenmesi gereken bir klasiktir.