2015 yapımı 'Me and Earl and the Dying Girl', Alfonso Gomez-Rejon'un yönetmenliğinde izleyiciyi lise koridorlarından hayatın incelikli gerçeklerine taşıyan özel bir film. Senaryosu Jesse Andrews'a ait olan yapım, tipik bir gençlik dramasının kalıplarını kırarak samimi, komik ve son derece dokunaklı bir anlatı sunuyor. Film, dışlanmaktan korktuğu için kimseyle gerçek anlamda yakınlaşmayan Greg'in (Thomas Mann), annesinin (Connie Britton) zorlamasıyla lösemi teşhisi konan sınıf arkadaşı Rachel'ı (Olivia Cooke) ziyaret etmesiyle başlayan beklenmedik bir dostluğun hikayesini anlatıyor. Greg, en iyi ve tek iş ortağı Earl (RJ Cyler) ile birlikte yaptığı tuhaf film parodilerini bu yeni arkadaşlığın bir parçası haline getirir.

Oyunculuk performansları filmin bel kemiğini oluşturuyor. Thomas Mann, içe dönük ve beceriksiz Greg karakterini öyle bir canlandırıyor ki, onun utangaçlığı ve iyi niyeti ekrandan adeta taşıyor. Olivia Cooke, Rachel rolünde hastalığıyla mücadele eden bir genç kızın gücünü, kırgınlığını ve mizah anlayışını muhteşem bir dengeyle yansıtıyor. RJ Cyler ise daha sert görünümlü ama sadık Earl karakteriyle dinamik bir katkı sağlıyor. Film, kanser gibi ağır bir temayı işlerken asla ajitasyona veya melodrama kaçmıyor. Bunun yerine, incelikli mizahı, yaratıcı sinema referansları ve dürüst diyaloglarıyla izleyiciyi sarıp sarmalıyor.

'Me and Earl and the Dying Girl' izlenmesi gereken bir film çünkü hayat, ölüm, sanat ve insan bağlarını nadiren rastlanan bir incelikle ele alıyor. Sadece 'hasta bir kız' hikayesi değil, iletişim kurmanın, savunma mekanizmalarını bırakmanın ve sanatın iyileştirici gücünün hikayesi. Yönetmen Gomez-Rejon, kamera açıları, stop-motion animasyonlar ve yaratıcı çerçeveleme teknikleriyle Greg'in iç dünyasını ve yaptığı mini filmleri görsel bir şölene dönüştürüyor. Bu film, izleyiciye hem gülümseten hem de hüzünlendiren, üzerinde uzun süre düşündüren, sıcak ve unutulmaz bir deneyim vaat ediyor.