Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ölmek üzere olan bir adamın zihninde gezinirken, çocukluğuna, annesine ve Sovyet Rusya'nın yakın tarihine ait parçaları bir araya getirir. Olay örgüsünden ziyade duygu ve anıların akışına odaklanan yapım, geleneksel anlatı yapısını reddederek izleyiciyi bir rüya gibi saran bir deneyim sunar.

Tarkovski'nin kendi çocukluğundan ve ailesinden derin izler taşıyan film, oyuncu kadrosunda Margarita Terekhova, Ignat Daniltsev ve Tarkovski'nin gerçek annesi Maria Vishnyakova'ya yer verir. Performanslar, diyaloglardan çok bakışlar ve beden dilleri üzerinden derin bir melankoli ve özlem hissi aktarır. Yönetmenin karakteristik uzun planları, yavaş tempolu kurgusu ve doğa imgeleri (su, ateş, rüzgar) filmin dokusuna mistik bir boyut katar.

'Mirror', sadece bir bireyin içsel yolculuğunu değil, aynı zamanda savaş, politik dalgalanmalar ve toplumsal değişimlerle şekillenen bir ulusun kolektif hafızasını da yansıtır. Siyah-beyaz ve renkli sekansların iç içe geçtiği görsel dili, zamanın doğrusal olmayan yapısını mükemmel bir şekilde temsil eder. Bu filmi izlemek, pasif bir seyir deneyiminden çok, kişinin kendi anıları ve duygularıyla yüzleştiği meditatif bir yolculuktur. Sinemanın anlatım olanaklarını zorlayan bu başyapıt, her izleyişte yeni anlamlar keşfettiren, zamansız bir sanat eseridir.